Tjerk Ridder

Tjerk Ridder is theatermaker, muzikant en schrijver, maar ook reiziger, verteller en inspirator. Na de middelbare school studeert hij aan de theaterscholen van Amsterdam en Utrecht, vervolgens speelt hij bij verschillende toneelgezelschappen en heeft gastrollen in verschillende tv-series. Hij wordt uitgenodigd om een soloprogramma voor het Hirado Cultural Festival in Japan te maken. Deze reis en bijzondere ervaringen (zoals het geven van theaterworkshops en het volgen van lessen in karate en Zen) geven hem de inspiratie om zijn eigen interpretatie van theater en muziek te ontwikkelen.

Tjerk heeft een fascinatie voor levensverhalen, menselijke groei en de samenleving in zijn geheel. Deze fascinatie bracht hem onderweg met verschillende reis – en theaterprojecten. Tijdens ‘Trekhaak Gezocht!’ liftte hij met een caravan – zonder auto – van Utrecht naar Istanbul rond de metafoor ‘Je hebt anderen nodig om verder te komen’. Samen met zijn Belgisch Trekpaard Elvi bezocht hij plekken van vrijheid en onvrijheid in de Benelux om het besef, belang en de betekenis van vrijheid te onderzoeken. Tijdens deze reizen gaat hij in gesprek met allerlei mensen en doet inspiratie op voor zijn theatervoorstellingen en boeken. In 2017  liep Tjerk Ridder samen met zijn ezeltje Lodewijk het Martinus-pad van Parijs naar Utrecht voor zijn project ‘In het Licht van Martinus’. Een nieuwe Europese culturele route rond het Sint Maartens thema delen. Zijn nieuwe voorstelling ‘Bonne Route’ is vanaf de zomer van 2018 op allerlei plekken in Nederland en België te zien. www.tjerkridder.com

Interview: geven en nemen

Samen met Tjerk, ezeltje Lodewijk en zijn Belgisch trekpaard Elvi ga ik in het vroege voorjaar de Zeister bossen in. Een wandeling van zo’n anderhalf uur. We praten over paardrijden in de buitenlucht, de prachtige natuur en over de gehaaste en individualistische samenleving anno 2018.

Terwijl ik op de rug van Elvi geniet van het bos en Lodewijk heerlijk vrij rond galoppeert, vertelt Tjerk over de dingen die hem fascineren. Uit ervaring weet hij dat er in de samenleving veel prachtige persoonlijke levensverhalen en nuances te vinden zijn maar wat hem opvalt is de prestatiedruk en de snelheid waarmee alles zich voortbeweegt. Hij denkt dat veel mensen hun talenten en mogelijkheden daardoor vaak niet genoeg ontdekken, beseffen of benutten. En daardoor soms ook door blijven gaan op een bepaalde ingeslagen weg ongeacht of dat pad nog wel de juiste is. Om zelf ook te ontsnappen aan het hoge tempo en prestatiedruk gaat hij regelmatig met Elvi de bossen in. Want de natuur ademt en leeft meer tijdloos. Tijdens die momenten buiten is het veel eenvoudiger om dieper met jezelf in contact komen. Met je verlangens en na te denken over alle dingen die je bezighouden. Of om eenvoudigweg even uit te ademen en dingen los te laten. Je even onbespied te voelen.

Het contact met zijn 12-jarige vosmerrie Elvi helpt daar enorm bij. De kracht en de intuïtie van een paard zijn heel sterk en bijzonder en vaak een enorme spiegel van je eigen gedrag. Dat heeft hij ervaren doordat hij, soms redelijk onbewust zelfs, toch ook prestatiedruk wilde leggen op alles rond het samenzijn met zijn paard. Het proces om dat niet meer van zichzelf en van Elvi te vragen was een hele bevrijding. Wedstrijden, winstpunten of erkenning van anderen vindt hij ondergeschikt daaraan. Het gaat om het echte contact, de beleving je samen even helemaal één te voelen. En de juiste balans te vinden tussen geven en nemen, een impuls geven en ontspanning toestaan. En dan dat magische moment om letterlijk door je paard door het leven gedragen te voelen worden.